powrót

(Fragment ustawy o ochronie zwierząt obowiązujący w Polsce)

USTAWA
z dnia 21 sierpnia 1997 r.
o ochronie zwierząt.
(Dz. U. z dnia 23 września 1997 r.)

Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.

1. Zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą.
Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę.
2. W sprawach nie uregulowanych w ustawie do zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy
dotyczące rzeczy.
3. Organy administracji publicznej podejmują działania na rzecz ochrony zwierząt,
współdziałając w tym zakresie z odpowiednimi instytucjami i organizacjami krajowymi
i międzynarodowymi.



Art. 2.
Ustawa reguluje postępowanie ze zwierzętami:

1. domowymi,
2. gospodarskimi,
3. wykorzystywanymi do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych i specjalnych,
4. używanymi w procedurach doświadczalnych,
5. utrzymywanymi w ogrodach zoologicznych,
6. wolno żyjącymi (dzikimi),
7. obcymi faunie rodzimej.



Art. 3.
W celu realizacji przepisów ustawy Inspekcja Weterynaryjna oraz inne właściwe organy
administracji rządowej i samorządu terytorialnego współdziałają z samorządem lekarsko-weterynaryjnym
oraz z innymi instytucjami i organizacjami społecznymi, których statutowym celem działania
jest ochrona zwierząt.



Art. 5.
Każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania.


Art. 6.

1. Nieuzasadnione lub niehumanitarne zabijanie zwierząt oraz znęcanie się nad nimi jest zabronione.
2. Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie
do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności:

1. umyślne zranienie lub okaleczenie zwierzęcia, nie stanowiące dozwolonego prawem
zabiegu lub doświadczenia na zwierzęciu,
2. doświadczenia na zwierzętach powodujące cierpienie, przeprowadzone z naruszeniem
przepisów ustawy,
3. umyślne używanie do pracy lub w celach sportowych albo rozrywkowych zwierząt chorych,
w tym rannych lub kulawych, albo zmuszanie ich do czynności mogących spowodować ból,
4. bicie zwierząt przedmiotami twardymi i ostrymi lub zaopatrzonymi w urządzenia obliczone
na sprawianie specjalnego bólu, bicie po głowie, dolnej części brzucha, dolnych częściach kończyn,
5. przeciążanie zwierząt pociągowych i jucznych ładunkami w oczywisty sposób nie
odpowiadającymi ich sile i kondycji lub stanowi dróg lub zmuszanie takich zwierząt do zbyt szybkiego biegu,
6. transport zwierząt, w tym zwierząt hodowlanych, rzeźnych i przewożonych na
targowiska, przenoszenie lub przepędzanie zwierząt w sposób powodujący ich zbędne cierpienie i stres,
7. używanie uprzęży, pęt, stelaży, więzów lub innych urządzeń zmuszających zwierzę
do przebywania w nienaturalnej pozycji, powodujących zbędny ból, uszkodzenia ciała albo śmierć,
8. dokonywanie na zwierzętach zabiegów i operacji chirurgicznych przez osoby
nie posiadające wymaganych uprawnień bądź niezgodnie z zasadami sztuki
lekarsko-weterynaryjnej, bez zachowania koniecznej ostrożności i oględności oraz
w sposób sprawiający ból, któremu można było zapobiec,
9. złośliwe straszenie lub drażnienie zwierząt,
10. utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie
ich w stanie rażącego niechlujstwa oraz w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających
im zachowanie naturalnej pozycji,
11. porzucanie zwierzęcia, a w szczególności psa lub kota, przez właściciela bądź
przez inną osobę, pod której opieką zwierzę pozostaje,
12. stosowanie okrutnych metod w chowie lub hodowli zwierząt,
13. przeprowadzanie na zwierzętach testów środków higienicznych i kosmetycznych
powodujących cierpienie, jeżeli znane są odpowiednie metody alternatywne,
14. trzymanie zwierząt na uwięzi, która powoduje u nich uszkodzenie ciała
lub cierpienie oraz nie zapewnia możliwości niezbędnego ruchu,
15. organizowanie walk zwierząt.



Art. 7.

1. Zwierzę traktowane w sposób określony w Art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi
lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta, (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu
na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane:
1. schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub
2. państwowej jednostce organizacyjnej prowadzącej gospodarstwo rolne, jeżeli jest
to zwierzę gospodarskie, lub
3. ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę
wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych
lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych.
* 1a. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu lub na wniosek Policji,
lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej,
której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.
* 1b. Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu,
któremu zwierzę ma być przekazane.
* 1c. W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 1b, lub wystąpienia innych
okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa
w ust. 1, zwierzę może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej
lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej albo
osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą opiekę.
2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
* 2a. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje prawo wniesienia odwołania
do samorządowego kolegium odwoławczego w terminie 3 dni od daty doręczenia decyzji.
Samorządowe kolegium odwoławcze rozpoznaje odwołanie w terminie 7 dni.
3. W przypadkach nie cierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego
właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu, policjant, a także upoważniony przedstawiciel
organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt,
może odebrać mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta),
celem podjęcia przez ten organ decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.
4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania
i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna.
5. Do należności z tytułu kosztów określonych w ust. 4 stosuje się przepisy
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
6. Odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeżeli sąd nie orzeknie w trybie Art. 35 ust. 3
przepadku zwierzęcia, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone.



Art. 8.

2. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania uwzględni problematykę ochrony zwierząt
w podstawie programowej kształcenia ogólnego.



Rozdział 2
Zwierzęta domowe
Art. 9.

1. Kto utrzymuje zwierzę domowe, ma obowiązek zapewnić mu pomieszczenie chroniące je
przed zimnem, upałami i opadami atmosferycznymi, z dostępem do światła dziennego,
umożliwiające swobodną zmianę pozycji ciała, odpowiednią karmę i stały dostęp do wody.
2. Uwięź, na której jest trzymane zwierzę, nie może powodować u niego urazów ani cierpień
oraz musi mu zapewnić możliwość niezbędnego ruchu.



Art. 10.

1. Prowadzenie hodowli lub utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną wymaga zezwolenia
organu gminy właściwego ze względu na planowane miejsce prowadzenia hodowli lub utrzymywania psa,
wydawanego na wniosek osoby zamierzającej prowadzić taką hodowlę lub utrzymywać takiego psa.
2. Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wydaje się, a wydane cofa się, jeżeli pies
będzie lub jest utrzymywany w warunkach i w sposób, które stanowią zagrożenie dla ludzi
lub zwierząt.
3. Minister właściwy do spraw administracji publicznej, po zasięgnięciu opinii
Związku Kynologicznego w Polsce, ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz ras psów
uznawanych za agresywne, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i zwierząt.



Art. 11.

1. Zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin.
2. Minister właściwy do spraw administracji publicznej w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zasady i warunki
wyłapywania bezdomnych zwierząt.
3. Wyłapywanie bezdomnych zwierząt oraz rozstrzyganie o dalszym postępowaniu z tymi
zwierzętami odbywa się wyłącznie na mocy uchwały rady gminy, podjętej po uzgodnieniu
z powiatowym lekarzem oraz po zasięgnięciu opinii upoważnionego przedstawiciela
organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.
4. Organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt,
mogą zapewniać bezdomnym zwierzętom opiekę i w tym celu prowadzić schroniska dla zwierząt,
w porozumieniu z właściwymi organami samorządu terytorialnego.



Art. 11a.

1. Rada gminy może w drodze uchwały przyjąć program zapobiegający bezdomności zwierząt
obejmujący w szczególności:
1. sterylizację albo kastrację zwierząt,
2. poszukiwanie nowych właścicieli dla zwierząt,
3. usypianie ślepych miotów.
2. Koszty realizacji programu, o którym mowa w ust. 1, ponosi gmina.



Rozdział 3
Zwierzęta gospodarskie
Art. 12.

1. Kto utrzymuje zwierzęta gospodarskie jest obowiązany do zapewnienia im opieki
i właściwych warunków bytowania.
2. Warunki chowu lub hodowli zwierząt nie mogą powodować urazów i uszkodzeń ciała
lub innych cierpień.



Art. 14.

1. Sposób i warunki używania zwierząt do pracy nie mogą stwarzać nieuzasadnionego
zagrożenia dla ich życia i zdrowia ani zadawać im cierpienia.
2. Zabrania się w szczególności:
1. przeciążania zwierząt,
2. używania do pracy zwierząt chorych lub niedożywionych,
3. używania uprzęży, wędzideł, rzędów wierzchowych, juków, podków, pojazdów
lub narzędzi mogących, ze względu na zły stan techniczny lub niewłaściwą konstrukcję,
spowodować obrażenia ciała lub śmierć zwierzęcia,
4. używania do popędzania zwierząt przedmiotów lub narzędzi, które mogą spowodować
okaleczenie zwierzęcia,
5. zmuszania do wyczerpującego kłusu lub galopu zwierząt ciągnących ładunek,
6. używania do zrywki drewna koni poniżej piątego roku życia.
3. Osoba wykorzystująca zwierzęta do pracy ma obowiązek zapewnić im, w ciągu każdej doby,
wypoczynek dla regeneracji sił, właściwy dla danego gatunku.



Rozdział 4
Zwierzęta wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych i specjalnych
Art. 15.

1. Warunki występów, treningów i tresury oraz metody postępowania ze zwierzętami
wykorzystywanymi do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych i specjalnych
nie mogą zagrażać ich życiu i zdrowiu ani powodować cierpienia.
2. Warunki występów zwierząt, o których mowa w ust. 1, muszą być określone w przygotowanym
przez organizatora występu scenariuszu lub odpowiednim programie, zatwierdzonym przez
Głównego Lekarza Weterynarii albo wskazaną przez niego osobę.
3. Zabrania się stosowania wobec zwierząt farmakologicznych i mechanicznych metod
i środków dopingujących.
4. Zwierzęta, o których mowa w ust. 1, powinny mieć zapewniony właściwy wypoczynek.
Zabrania się w szczególności wykorzystywania tych zwierząt bezpośrednio po transporcie,
bez regeneracji wypoczynkowo-ruchowej.
5. Zwierzętom, o których mowa w ust. 1, należy zapewnić opiekę lekarsko-weterynaryjną.



Art. 16.
Zabrania się wykorzystywania zwierząt w widowiskach i sportach noszących znamiona okrucieństwa,
w szczególności zabrania się organizowania walk z udziałem byków, psów, kogutów.



Art. 17.

1. Do tresury i pokazów dla celów widowiskowo-rozrywkowych mogą być wykorzystywane
tylko zwierzęta urodzone i wychowane w niewoli i tylko takie, którym mogą być zapewnione
warunki egzystencji stosowne do potrzeb danego gatunku.
2. Tresura zwierząt do celów widowiskowo-rozrywkowych i obronnych nie może być prowadzona
w sposób powodujący ich cierpienie.
3. Nie wolno prowadzić tresury zwierząt wyłącznie w celu zwiększenia ich agresywności.
4. Zabrania się zmuszania zwierząt do wykonywania czynności, które powodują ból
lub są sprzeczne z ich naturą.
5. Zabrania się działalności menażerii objazdowych.
6. Zabrania się propagowania lub upowszechniania drastycznych scen zabijania,
zadawania cierpienia lub innej przemocy, ze strony człowieka, której ofiarami są zwierzęta,
chyba że sceny te mają na celu napiętnowanie okrutnego zachowania wobec zwierząt.



Rozdział 6
Zwierzęta wolno żyjące (dzikie)
Art. 21.
Zwierzęta wolno żyjące stanowią dobro ogólnonarodowe i powinny mieć zapewnione warunki rozwoju
i swobodnego bytu, z wyjątkiem tych, o których mowa w Art. 33a ust. 1.



Rozdział 7
Transport zwierząt
Art. 24.

1. Transport zwierząt odbywa się środkami do tego celu przystosowanymi i jest prowadzony
w odpowiednich warunkach, a w szczególności:
1. zwierzęta muszą być prawidłowo ulokowane, a używane uwięzi nie mogą im krępować
leżenia i wstawania w czasie transportu,
2. podłogi pojazdów używanych do transportu powinny mieć odpowiednią nawierzchnię,
zapewniającą przyczepność kończyn oraz umożliwiającą utrzymanie higieny,
3. środki transportu zwierząt powinny spełniać warunki utrzymania odpowiedniej
temperatury, wentylacji, przestrzeni oraz naturalnej pozycji,
4. w trakcie dłuższego transportu zwierzęta muszą mieć zapewnioną odpowiednio
często wodę i karmę oraz odpoczynek,
5. zwierzętom chorym lub rannym zapewnia się niezwłocznie pomoc weterynaryjną,
6. zwierzęta wwożone do kraju oraz wywożone za granicę muszą być wiezione
najkrótszą drogą i bez zbędnych postojów, a ich odprawa graniczna odbywa się poza kolejnością.



Art. 25.
Prowadzący pojazd mechaniczny, który potrącił zwierzę, obowiązany jest, w miarę możliwości,
do zapewnienia mu stosownej pomocy lub zawiadomienia jednej ze służb, o których mowa w Art. 33 ust. 3.



Rozdział 8
Zabiegi na zwierzętach
Art. 27.

1. Zabiegi lekarsko-weterynaryjne na zwierzętach są dopuszczalne dla ratowania
ich życia lub zdrowia oraz dla koniecznego ograniczenia populacji i mogą być przeprowadzane
wyłącznie przez osoby uprawnione.
2. Zabiegi lekarsko-weterynaryjne i zootechniczne lub inne zabiegi wynikające
z technologii produkcji, mogą być wykonywane na zwierzętach wyłącznie przez osoby
posiadające kwalifikacje określone odrębnymi przepisami, z zachowaniem koniecznej ostrożności,
w sposób zapewniający ograniczenie cierpień i stresu zwierzęcia.
3. Zabiegi powodujące ból wykonuje się w znieczuleniu ogólnym albo miejscowym,
z wyjątkiem tych zabiegów, które według zasad sztuki weterynaryjnej wykonuje się bez znieczulenia.



Rozdział 9
Procedury doświadczalne z użyciem zwierząt
Art. 28.

1. Doświadczenia i testy na zwierzętach są dopuszczalne tylko wtedy, gdy są konieczne
do badań naukowych, dydaktyki w szkołach wyższych lub ochrony zdrowia ludzi bądź zwierząt,
jeżeli celów tych nie można osiągnąć w inny sposób z powodu braku odpowiednich
metod alternatywnych. Osoba, która ma przeprowadzać doświadczenia lub testy na zwierzętach,
ma obowiązek korzystać z międzynarodowej informacji w danej dziedzinie nauki,
by wyeliminować powtarzanie doświadczeń, jeżeli nie są one konieczne.



Art. 29.

1. Do doświadczeń i testów należy używać zwierząt umożliwiających uzyskanie celu naukowego
lub diagnostycznego
* 1a. Z zastrzeżeniem ust. 5 zabrania się używania do doświadczeń i testów
zwierząt niepochodzących z hodowli zwierząt laboratoryjnych.
* 1b. Zabrania się używania do doświadczeń zwierząt bezdomnych.



Art. 31.
Zabrania się:

1. pozbawiania zwierząt używanych do doświadczeń zdolności wydawania głosu,
2. przeprowadzania na zwierzętach testów środków kosmetycznych oraz testów środków
higienicznych, jeżeli dostępne są metody alternatywne,
3. przeprowadzania dla celów dydaktycznych doświadczeń na zwierzętach, powodujących
ich zbędne cierpienie, jeżeli cel ten można osiągnąć w inny sposób.



Rozdział 10
Ubój, uśmiercanie i ograniczenie populacji zwierząt
Art. 33.



1. Uśmiercanie zwierząt może być uzasadnione wyłącznie:
1. potrzebą gospodarczą,
2. względami humanitarnymi,
3. koniecznością sanitarną,
4. nadmierną agresywnością, powodującą bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia
lub życia ludzkiego, a także dla zwierząt hodowlanych lub dziko żyjących,
5. potrzebami nauki, z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 9,
6. wykonywaniem zadań związanych z ochroną przyrody na obszarach parków narodowych
i rezerwatów przyrody.
* 1a. Uśmiercanie zwierząt może odbywać się wyłącznie w sposób humanitarny
polegający na zadawaniu przy tym minimum cierpienia fizycznego i psychicznego.
2. Jeżeli zachodzą przyczyny, o których mowa w ust. 1 pkt 2-5, zwierzę może być uśmiercone
za zgodą właściciela, a w braku jego zgody, na podstawie orzeczenia lekarza weterynarii.
Ustalenie właściciela i uzyskanie jego zgody nie dotyczy zwierząt chorych na choroby
zwalczane z urzędu.
3. W przypadku konieczności bezzwłocznego uśmiercenia, w celu zakończenia cierpień zwierzęcia,
potrzebę jego uśmiercenia stwierdza lekarz weterynarii, członek Polskiego Związku Łowieckiego,
inspektor organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt,
funkcjonariusz Policji, straży miejskiej lub gminnej, Straży Granicznej,
pracownik Służby Leśnej lub Służby Parków Narodowych, strażnik Państwowej Straży Łowieckiej,
strażnik łowiecki lub strażnik Państwowej Straży Rybackiej.



Art. 33a.

3. Zdziczałe psy i koty przebywające bez opieki i dozoru człowieka na terenie obwodów
łowieckich w odległości większej niż 200 m od zabudowań mieszkalnych i stanowiące zagrożenie
dla zwierząt dziko żyjących, w tym zwierząt łownych mogą być zwalczane przez dzierżawców lub
zarządców obwodów łowieckich.



Art. 34.

1. Zwierzę kręgowe w ubojni może zostać uśmiercone tylko po uprzednim pozbawieniu świadomości
przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje.



Rozdział 11
Przepisy karne
Art. 35.

1. Kto zabija, uśmierca zwierzę albo dokonuje uboju zwierzęcia z naruszeniem przepisów
Art. 6 ust. 1, Art. 33 lub Art. 34 ust. 1-4 albo znęca się nad nim w sposób określony
w Art. 6 ust. 2 i Art. 31, podlega karze pozbawienia wolności do roku, ograniczenia wolności
albo grzywnie.
2. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa ze szczególnych okrucieństwem,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
3. W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1, sąd może orzec przepadek zwierzęcia,
a w razie skazania za przestępstwo określone w ust. 2, sąd orzeka przepadek
zwierzęcia - jeżeli sprawca jest jego właścicielem.
4. W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1 lub 2, sąd może orzec wobec sprawcy
zakaz wykonywania określonego zawodu, prowadzenia określonej działalności lub wykonywania
czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt
lub oddziaływaniem na nie, a także może orzec przepadek narzędzi lub przedmiotów służących
do popełnienia przestępstwa oraz przedmiotów pochodzących z przestępstwa.
5. W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1 lub 2, sąd może orzec nawiązkę
w wysokości od 25 zł do 2.500 zł na cel związany z ochroną zwierząt, wskazany przez sąd.



Art. 37.

1. Kto narusza nakazy albo zakazy określone w Art. 9, Art. 12 ust. 1-6, Art. 13 ust. 1,
Art. 14, Art. 15 ust. 1-5, Art. 16, Art. 17 ust. 1-7, Art. 18, Art. 19, Art. 22 ust. 1,
Art. 22a, Art. 24 ust. 1-3, Art. 25, Art. 27, Art. 28 ust. 1, 5 i 8-9, Art. 29 ust. 1
i Art. 30, podlega karze aresztu lub grzywny.
2. Usiłowanie, podżeganie i pomocnictwo do czynu określonego w ust. 1 jest karalne.
3. W razie ukarania za wykroczenie, o którym mowa w ust. 1, można orzec przepadek narzędzi
lub przedmiotów służących do popełnienia wykroczenia oraz przedmiotów z niego pochodzących,
jak również można orzec przepadek zwierzęcia.
4. W razie popełnienia wykroczenia, o którym mowa w ust. 1, można orzec nawiązkę w wysokości
do 1.000 zł na cel związany z ochroną zwierząt.



Art. 37a.

1. Kto prowadzi hodowlę lub utrzymuje psa rasy uznawanej za agresywną bez wymaganego zezwolenia,
podlega karze aresztu lub grzywny.
2. W razie ukarania za wykroczenie, o którym mowa w ust. 1, można orzec przepadek zwierzęcia.



Art. 37b.
Kto, wykonując działalność w zakresie zarobkowego transportu drogowego zwierząt:

1. transportuje zwierzęta środkami transportu, które nie zostały dopuszczone do użycia
w transporcie zwierząt przez powiatowego lekarza weterynarii, lub
2. nie zapewnia transportowanym zwierzętom warunków transportu określonych w ustawie
oraz w przepisach wydanych na podstawie Art. 24 ust. 5 i 6, podlega karze aresztu lub grzywny.



Art. 37c.

1. Kto prowadzi hodowlę zwierząt laboratoryjnych:
1. bez wymaganego zezwolenia, lub
2. nie zapewnia zwierzętom utrzymywanym w tych hodowlach właściwych warunków bytowania,
podlega karze aresztu lub grzywny.
2. W razie ukarania za wykroczenie, o którym mowa w ust. 1, można orzec przepadek zwierząt.



Art. 38.

1. Sąd przekazuje zawiadomienie o wydanym prawomocnym orzeczeniu o przepadku zwierzęcia
organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt,
biorącej udział w postępowaniu lub innej organizacji o takim samym statutowym celu działania.
2. Organizacja społeczna, o której mowa w ust. 1, po otrzymaniu zawiadomienia jest
obowiązana powiadomić niezwłocznie powiatowego lekarza weterynarii o wejściu w posiadanie zwierzęcia.
3. Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, powiatowy lekarz weterynarii
niezwłocznie przeprowadza badanie zwierzęcia.
4. Organizacja społeczna, o której mowa w ust. 2, przekazuje zwierzę nieodpłatnie:
1. schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub
2. państwowej jednostce organizacyjnej prowadzącej gospodarstwo rolne, jeżeli
jest to zwierzę gospodarskie, lub
3. ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę
wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub
utrzymywane w ogrodach zoologicznych.
5. Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 4, następuje za zgodą podmiotu,
któremu zwierzę ma być przekazane.
6. W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 5, lub wystąpienia innych okoliczności
uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 4,
zwierzę może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce
organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która
zapewni mu właściwą opiekę.
7. Z przekazania zwierzęcia sporządza się protokół, który zawiera:
1. datę przekazania zwierzęcia,
2. nazwę, siedzibę i adres organizacji społecznej przekazującej zwierzę,
3. nazwę i siedzibę osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej albo imię,
nazwisko, miejsce zamieszkania i adres osoby fizycznej, której zwierzę jest przekazywane,
4. określenie gatunku, wieku i płci zwierzęcia,
5. informację o stanie zdrowia zwierzęcia.
8. Koszty wykonania orzeczenia o przepadku zwierzęcia ponosi skazany.



Art. 39.

1. W sprawach o przestępstwa określone w Art. 35 ust. 1 i 2, jeżeli nie działa pokrzywdzony,
prawa pokrzywdzonego może wykonywać organizacja społeczna, której statutowym celem działania
jest ochrona zwierząt.
2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia organizacje społeczne, których statutowym
celem jest ochrona zwierząt, uprawnione do działania określonego w ust. 1



Art. 40.
Organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt,
mogą współdziałać z właściwymi instytucjami państwowymi i samorządowymi w ujawnianiu
oraz ściganiu przestępstw i wykroczeń określonych w ustawie.